Рустам Ибрагимбеков: «Чамайра» Вахида Гази

«Чамайра» Вахида Гази

Рустам Ибрагимбеков

У меня давно вызывает уважение способность талантливых публицистов строить свои тексты лишь на реальных фактах. Сам я в своих сочинениях всегда использую «допинг» в виде вымысла, и именно он придает им художественность. Это, как в прыжках в высоту – кто-то рассчитывает лишь на силу своих ног, а другой прибегает к допинговым таблеткам, чтобы легче преодолеть земное притяжение.

Читая Кубинскую тетрадь Вахида Гази, я порадовался тому, как описывая свое пребывание на острове Свободы, рассказывая о реальных людях, их жизни и проблемах, связанных с общей политической атмосферой в стране, автор сумел рассказать об этом с такой силой художественности, что сам стал главным героем повествования. И в результате читатель, вовлеченный в мир чувств и мыслей писателя, воспринимает его отказ от сексуальных услуг прелестной Чамайры,  как собственную нравственную победу. Можно привести в качестве примера много других эмоциональных эпизодов, но важнее, мне кажется, то, что все произведение в целом написано, как добротная художественная проза.

Удивительно и то, что за двадцать лет независимости Азербайджана, при всех особенностях существующего у нас демократического режима, сформировался тип человека с активным неприятием любых форм тоталитарно-авторитарного строя. Люди моего поколения, выросшие в стране, похожей на то, что увидел Вахид Гази на Кубе, относимся более спокойно к отсутствию элементарных свобод, где бы это ни происходило.

Общественно-политические убеждения автора книги «Чамайра» сквозят в каждой строчке, и они настолько искренни, что в них веришь безоговорочно. Такое возможно, лишь когда становишься соучастником описанных в книге событий. Именно это и произошло со мной.

И еще. Кубинская тетрадь насыщена интереснейшей информацией. И я, побывавший на Кубе и читавший об этой стране, узнал о ней много нового. Отрадно, что наша публицистика достигла уровня лучших образцов этого жанра. И Кубинская тетрадь Вахида Гази – убедительный этому пример.

Qaraqoyunlu Karaqounis

 

 

Qaraqoyunlu Karaqounis

Futbol üzrə Avropa və dünya çempionatlarında azarkeşlik ünvanımı dağılan SSRİ-dən  Türkiyəyə dəyişməyimin səbəbi onun milli qürurla bağlı daxili boşluğu doldura biləcək oyun sərgiləməyə başlaması oldu. Bu ilki Avropa çempionatında isə biri obyektiv, o biri subyektiv səbəbdən iştirak eləmir. Ya buna görədi, ya da artıq yaş futbol ehtirasına təsir edir, bilmirəm, bu çempionat qışqır-bağırsız, həyəcansız, sakit, soyuqqanlı baxdığım ilk futbol yarışmasıdı. Cəmi 10 il əvvəl isə tamam başqa havada idim.

Oxumağa davam et

Vətənim Yalandiya

Vətənim Yalandiya

Vahid Qazi

Deyirlər həqiqət acı, yalan şirin olur. Belədirsə, niyə Matfey “Yevangeliya”sında yazırdı ki, dualarında yalnız həqiqət istə… İnsanlara Allahdan acı bir şey istəməyi necə tövsiyə edirdi? Məgər o bilmirdi ki, insan təbiətcə hər şeyin şirinini sevəndi?

Qəliz sualdı! Cavabı elə dünyanın sirrini bilmək kimidi. Bəlkə də müqəddəs kitabların hikməti bundadı, nə biləsən… Oxumağa davam et

Yaratmaq azadlığı


TOPLUM - Yaz 2012

Yaratmaq azadlığı

“Toplum” jurnalının Yaz-2012 sayına redaktor yazısı yerinə

Vahid Qazi

Diqqətli oxucu jurnalın Yaz-2012 sayında əksər yazıların yaradıcılıq azadlığından bəhs etdiyini tez fərq edəcək. Mənsə nömrəyə başqa bir mövzuda yazmışdım. Adı “İşğalçılar”dı. Məqalə o biri müəllif yazılarının mövzu buketinə tam uyuşmadığından öz bloqumda dərc edəsi oldum. Orda yazmışdım ki, “Qarabağda yaşamaq haqqı ilə Azərbaycanın başqa yerlərində azad, xoşbəxt, rifah içində, ədalət harmoniyasında yaşamaq haqqımız eynidi! Bu haqqı Qarabağda erməni ordusu, Bakıda, Qubada, Sabirabadda, Naxçıvanda Azərbaycan əli silahlısı boğursa, demək, bütöv ölkədə torpağımız, azadlığımız, ləyaqətimiz, nəhayət, arzu və xəyallarımız da işğal olunub! …Xalq üçün fərqi yoxdu, işğalçı elə işğalçıdı”. Oxumağa davam et

İşğalçılar

lenin trotski

İşğalçılar

1994-cü ilin 12 mayında “Bişkek protokolu”nu imzalayan Azərbaycan rəsmiləri müqaviləni qələbə sənədiymiş kimi təqdim eləyəndə, ölkənin kənd və şəhərlərində, küçə və tinlərində, çayxana və məclislərində müzakirələr açılanda, mən o sənədi Leninin 1918-ci ildə qollatdığı “Brest sülhü”nə bənzədənlərlə bir yerdəydim. TV-lərə baxanda elə bilirdin, Trotski dirilib özünün məşhur şüarını təkrarlayırdı: “Biz müharibəni dayandırır, sülh bağlayır, ordunu buraxırıq!” Oxumağa davam et

Çamayra – Kuba dəftəri

Çamayra – Kuba dəftəri yüklə

 

MÜNDƏRİCAT

Ön söz yerinə. Rüstəm İbrahimbəyov: “Vahid Qazinin “Çamayra”sı”

Hotel azadlığı

Ağ paltarlı qadın

Nostradamusdan məktub var

Çamayra

Müqəddəs halə

Qırx yaşın romantikası

Söz yolu

Qorxulu Quantanamo

Sonun sevinci

2 + 2 = 5

“Adamlar və kitablar” silsiləsindən

1984-orwell-web

2 + 2 = 5

Corc Oruellin “1984” romanı haqda

      “Azadlıq iki üstəgəl ikinin dördə bərabər olduğunu demək haqqıdır. Əgər buna imkan yaradılırsa, qalan hər şey öz yerini tapacaq”. C. Oruell

150 cildlik “Dünya ədəbiyyatı kitabxanası” seriyasından nəşr olunan kitabların tərtibat və poliqrafiya keyfiyyətinə söz yoxdu. Aşağı səviyyəli tərcümələr barədə fikrimi bəzi müəlliflərin özünə dediyimdən burda yazmağa ehtiyac duymuram. Amma yaddaqalan tərcümələr də az deyil, hazırkı yazının mövzusu bu olmadığından bəyəndiklərimdən yalnız ikisini qeyd edəcəm. Oxumağa davam et

Yaşıl paltolu xatirə

Yaşıl paltolu xatirə

İllər öncə bir filmə baxmışdım. Yaşlı adam evə dönəndə otaqda balaca bir uşaq görür… və bu uşaq onun öz keçmişiydi…

Ağdam barədə son xatirəm o qədər də xoş deyil. Yaşıl palto geyinmişdim, əlimdə xırda çiçək naxışlı dəsmal varıydı, dayanmadan ağlayırdım. Göz yaşlarım qarşıdakı uzun illərdə məhrum olacağım, bir udum havasını belə içimə doyunca çəkə bilməyəcəyim Yurd üçün deyildi, balaca oyuncaq vedrəmə görəydi. Həmişə çox sevdiyim çiçəkləri suladığım bu oyuncaq vedrəni götürməmiş heç yerə getmək istəmirdim. Oxumağa davam et

İstiqlal cəfakeşi

İstiqlal cəfakeşi

(Arif Hacılının 50 yaşına)

Vahid Qazi

Səhər “Facebook”dakı səhifəmə “Azadlıqda olub məhbus ömrü yaşayanlar üçün ömürlük həbsə məhkum bir insandakı həyat eşqi hadisə deyilmi?” yazanda məhbus zabitimiz Ramil Səfərovun Macarıstan türməsində tərcümə elədiyi “Pal küçəsinin oğlanları” əsərinin təsirindəydim. Elə bilirdim ki, bu saat körpə Nemeçeki qollarımın üstünə alıb uğrunda öldüyü Meydançanı son dəfə görsün deyə ora aparacam və bununla bəlkə də həyatımda Allaha xoş gedəsi ən doğru hərəkətimi etmiş olacam. Əsərin qəhrəmanlarını uşaqlığımın məhlə oğlanları, müəllifini də macar yazıçısı yox, Ramilin özü kimi qəbul eləmişdim. Oxumağa davam et