“Yaddaş ləpirləri” silsiləsindən
Xocalı qırğınının 18-ci ildönümü və ABŞ Konqresi Nümayəndələr Palatasının xarici əlaqələr komitəsində qəbul olunan məlum qətnamə ilə bağlı bir ay öncə yazdığım “Şahmat taxtasında beysbol oyunu”ndan sonra soyqırımı mövzusuna belə tezliklə qayıdacağımı düşünmürdüm. Oxumağa davam et
Sevdiyim neçə-neçə dostun vətənini qan gölünə çevirən ötən həftəki Qırğızıstan faciəsinə sarsılmışdım. Özü də elə dostların ki, bu ölkə üçün canlarını verməyə hazır olduqlarını dəfələrlə sübut eləyiblər. Mən onların vətənlərində azadlıq ağacı əkmək üçün uzun illər iynəylə quyu qazmalarının şahidi olmuşam. İndi də onların qırılmış xəyal sümüklərinin xırçıltısına şahidlik edirəm. Oxumağa davam et
N.Cəfəroğlu, M.Olbrayt, İ.Lasota və bəndəniz. Qdansk 2005
“Yaddaş ləpirləri” silsiləsindən
Hələ 10 il əvvəl Varşavada Polşanın xarici işlər naziri Bronislav Geremek və ABŞ-ın dövlət katibi Madlen Olbraytın təşəbbüsü ilə yaradılan Demokratiyalar İcmasının imzalanma törənində bəxtəvər-bəxtəvər gülümsəyib əl çalanda demokratiyanın dünya dolusu böyüyüb icma-icma bütün Yer üzünü tutacağına inanmışdım. Bəlkə (həm də) ona görə ki, dünyanı yönləndirməyə iddialı dövlətin xanım təmsilçisinin mühafizəsindəki boynuyoğun, lay divar oğlanlarla yanaşı, yalan olmasın, bir metr boyunda vahiməli itlər basılmaz qoruqçu təsiri bağışlayırdı. Düşünürdüm ki, demokratiyalar da beləcə mühafizə olunacaq. Oxumağa davam et
Özümü cəmiyyəti çoxrəngli görmək istəyən, onun çoxsaylı zümrələrin qarşılıqlı təması ilə inkişaf edə biləcəyinə inananlara aid edirəm. Belələri sosial təbəqələrin bərabərhüquqlu ünsiyyətini quran bu şərtləri qəbul edənlərdi: işlək Qanun, hamının əməl elədiyi Qayda, bu qanun-qaydalarla yaşamaq Vərdişi, cəmiyyət həyatına hakim kəsilən Ədalət və Əxlaq. Oxumağa davam et
Uzun illər eyni iqtisadi-siyasi məkanda yaşadığımızdan haqqında kifayət qədər məlumatlı olduğumu düşündüyüm Belarusa son səfər təəssüratım məni rahat buraxmır. Sən demə, kitablar, filmlər, eşitdiklərim və əvvəlki qısamüddətli səfərlərdə gördüklərim bu xalq haqqında əsl həqiqətləri sanki Belarusun bataqlıqları kimi ilim-ilim itirməyə xidmət edirmiş. Həqiqət görünənlərin astar üzündəymiş…
Tarixin siyasət qarşısında acizliyinə öz xalqımın taleyi timsalında şahidəm, amma tarixi həqiqətin siyasi ideologiyanın bunca məzlum kölgəsində gizlədildiyini təsəvvürümə də gətirə bilməzdim… Oxumağa davam et
ABŞ-ın Azərbaycandakı səfiri Rino Harnişin iqtidarla müxalifət arasında saziş bağlamaq təklifi ölkədə ölkədə mövcud ictimai, siyasi və mənəvi-psixoloji durumun gerçək qiymətini verməyə, bizim hansı ovqata kökləndiyimizi bir daha saf-çürük eləməyə əvəzsiz imkan yaradıb. Yanılmıramsa, ABŞ-la rəsmi münasibətlərdə olduğumuz son 13 ildə bu təklif mahiyyət və forma baxımdan yeni diplomatik səydir, hər halda nə vaxtısa bu cür təşəbbüs olduğu yadıma gəlmir. Təklif qış yuxusundan ayılmaqda olan torpağımızda nikbinliklə canlanmanın qarışığından alınan əsl bahar ümidləri doğurur. Oxumağa davam et
Mayın 18-də Ağdamın Quzanlı qəsəbəsində «Ağdam – Qafqaz Xirosiması və ruhlar şəhəri» adlı sərgisinin açılışı olub. Oxumağa davam et
Oktyabrın 28-də Almaniya paytaxtı Berlində “Ağdam – Qafqaz Xirosiması” fotosərgisi keçirilib. Sərginin açılışında çıxış edən Azərbaycanın Almaniyadakı səfiri Pərviz Şahbazov Ermənistanın Azərbaycana təcavüzündən danışıb. O qeyd edib ki, BMT-nin torpaqların dərhal azad edilməsi barədə 4 qətnaməsinə baxmayaraq 17 ildir Azərbaycan ərazilərinin beşdə biri işğaldadır.
Sərginin təşkilatçısı “İnam” Plüralizm Mərkəzinin sədri Vahid Qazi doğulub boya-başa Ağdamın Yer üzündən silinib xarabazarlığa çevrilməsinin onun kimi minlərlə insanın həyatına təsirindən, talelərdəki acı fəsadlarından danışıb.
“Qarabağ Azərbaycanın mədəniyyət mərkəzidir, xalqın mənəvi tarixinin bir parçasıdır, onun tənəffüs orqanıdır. Almaniyanı Bavariyasız, Fransanı Normandiyasız təsəvvür etmək mümkün olmadığı kimi Azərbaycanı da Qarabağsız təsəvvür etmək olmaz. Avropa kommunizmin dəmir divarları ilə ikiyə bölünəndə Papa II İohan Pavel bu məşhur sözləri demişdi: “Avropa hər iki ciyəri ilə nəfəs almalıdır!”.
Bu gün Azərbaycan da o dövrün Avropası kimi tək ciyərlə nəfəs alır” deyən” V. Qazi sonda iştirakçıların çoxsaylı suallarına cavab verib.
Azərbaycanın Almaniyadakı səfirliyinin dəstəyi ilə keçirilən sərgidə Ağdamın işğaldan əvvəl və işğaldan sonrakı mənzərələri əks olunan 60 foto, onun indiki durumunu Xirosimanın atom partlayışından sonrakı vəziyyətinə oxşadan xarici jurnalistlərdən sitatlar yazılmış plakatlar nümayiş etdirilib, Ağdamın dünəni və bu günündən bəhs edən buklet paylanıb. Sərgi zamanı alman tamaşaçılara “Qafqaz Xirosiması” filmi təqdim olunub.
Sərgiyə qatılan müxtəlif təşkilat nümayəndələri fotoların Almaniyanın digər şəhərlərində də nümayiş olunması təşəbbüsü ilə çıxış ediblər. Sərginin Ştutqart və digər şəhərlərdə keçirilməsi qərara alınıb.
P.S. Sərgi Kanadanın Ottova şəhərində də keçirilib.
Berlin. 28 oktyabr 2010
Ramiz Rövşən: “Fərdi azadlıq olmayan yerdə milli azadlıq da ola bilməz”Şair Ramiz Rövşənlə söhbətimiz tək şəxsiyyət azadlığı məsələlərilə deyil, həm də vətəndaşlıq problemlərilə bağlıdır. O, bizim verdiyimiz bir çox başqa suallara isə özünün “Azərbaycansayağı hannibalizm və ya hakimiyyət süfrəsi” essesi ilə cavab verdi.
Sual: Səhv etmirəmsə, əsərləriniz 60-cı illərin ortalarından nəşr olunur. Onların arasında kommunizmi tərənnüm edən bir şer və ya misraya rast gəlmirik. Bəlkə çap olunmayanlar arasında belələri var?
R.Rövşən: Əvvəla onu deyim ki, mənim ilk şerlərim hələ orta məktəbdə oxuyanda, təxminən 50-ci illərin sonları çap olunub. Yazdığım ilk şerin tarixçəsi də bir az qəribədi: müəllimə ana dilindən evdə 10 müxtəlif ismə aid cümlə yazmağı tapşırmışdı. Həmin isimlərə yazdığım o cümlələr özümdən xəbərsiz qafiyələnmişdi və nəsə şerə oxşar bir şey alınmışdı. O şeri müəlliməyə göstərdim, çox bəyəndi. Sonra “Pioner” qəzetinə göndərdi və mənim ilk şerim belə çap olundu. Əgər o 10 ismin arasında “kommunist” və ya “Lenin” sözü olsaydı mən onu da şerdə işlədəcəkdim. Xoşbəxtlikdən, bu məsələdə tale məni görünür lap əvvəldən qoruyub. Mən partiyaya, Leninə şer yazanları ittiham etmirəm. Çünki o vaxt ideologiya o cür idi. Amma hər şeyi dövrün adına bağlamaq da düz deyil. Lenindən, partiyadan yazmağa o vaxt heç kəsi məcbur etməyiblər. Bir də ki, bütün dövrlərdə yazıçının, şairin elə bir haqqı var ki, bunu onun əlindən almaq mümkün deyil: bu, yazmamaq haqqıdır. Əgər yalan yazmaq lazımdısa, yazma! Oxumağa davam et
Vahid Qazinin bloqu 