Ön söz yerinə. Cəmil Həsənli: “Qəm naxışları”
Partlamayan minaların serenadası
Özünü axtaranlar ölkəsi və ya maydan sonra gələn aprel
Şahmat taxtasında beysbol: genosid düşüncələri
Kerolayn Koks, Yelena Bonner və genosid debatları
Demokratiyanın yarımçıq təbəssümü
İyulun 23-də Bakıda və ölkənin digər yerlərində Ağdamın işğalının 17-ci ili yad edilib. Bakıda müvəqqəti məskunlaşmış ağdamlılar, eləcə də bir çox qarabağlılar günün birinci yarısı bu münasibətlə Şəhidlər Xiyabanına yığışıblar.
Günün ikinci yarısı isə Rəssamlar İttifaqının Vəcihə Səmədova adına salonunda «Ağdam – Qafqaz Xirosiması və ruhlar şəhəri» adlı fotoşərgi açılıb. QHT-lərə Dövlət Dəstəyi Şurasının maliyyə dəstəyi ilə «İnam» Plüralizm Mərkəzinin təşkil etdiyi sərgidə Ağdamın işğaldan əvvəl və sonrakı şəkilləri, eləcə də «Qafqaz Xirosiması» filmi nümayiş etdirilib.
Açılışda ölkədəki diplomatik korpusun və beynəlxalq təşkilatların nümayəndələri, millət vəkilləri, elm, mədəniyyət xadimləri, QHT təmsilçiləri və sadə vətəndaşlar iştirak ediblər.
17 il bundan əvvəl Ağdam Ermənistan Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğal edilib.
– Rüstəm müəllim, müstəqillik dövrünü nəzərə almasaq, Azərbaycan tarixinin hansı dönəmi sizə doğmadır? Məsələn, 60-80-ci illərin Bakısı ilə indiki Bakını müqayisə etsək, şəhərin mənəvi ab-havası, insanların davranışları, üz ifadələri arasında fərq varmı?
– Deyəndə ki, Bakı həyatının ən maraqlı dövrü 60-70-ci illər idi, mənim sözlərimi düzgün qəbul eləmirlər. Ona görə maraqlı deyildi ki, həmin dövrdə burda azərbaycanlılardan savayı ayrı millətlər də yaşayırdı. Təbii, bu amil də vardı. Çünki hər şeyin xəlitəsi yaxşıdır. Bir metalın tərkibində bir qədər başqa metaldan da olmalıdır. Təmiz olanda – ermənilərə oxşamağa başlayır. Ermənilər mono millətdir, buna görə də çox məsələdə uduzurlar.
XX əsrin əvvəlində Bakıda azərbaycanlıların sayı çox az idi. O vaxtkı statistikanı götürsək, bəlkə də əhalinin 25 faizi azərbaycanlı idi. Bu isə, əlbəttə, böyük faciəydi. Oxumağa davam et
MÜSAHİBƏ
– Fərda bəy, ərəb dünyasında baş verənləri necə adlandırmaq olar? İndi bu hadisələrə müxtəlif adlar qoyurlar: “ərəb dominosu” da, “inqilabın üçüncü dalğası” da deyənlər var. Tam fərqli fikirlər də səslənir. Sizin düşüncəniz nədir, nə baş verir?
– Bu hadisələrin mahiyyəti, həmçinin mahiyyətini ifadə edən terminologiya çox müxtəlifdir. Daha çox “inqilab”, ya da “dirçəliş” sözlərindən istifadə olunur. “Domino” deyənlər hadisələrin zəncirvari baş verməsini, bir ölkədən başqa ölkəyə keçməsini, bəlkə də bəzilərinin çoxdan arxivə göndərdiyi “ərəb birliyi” ideyasının dirçəlməsini nəzərdə tuturlar. Güman edirəm ki, hər bir ərəb ölkəsində, xüsusilə də aparıcı ərəb ölkəsi sayılan bir yerdə – Misirdə, baş verən hadisələr başqa ölkələrə də çox böyük təsir edir. Hər zaman belə olub. Ərəb birliyi üçün çalışan qüvvələr, bunu qarşısına məqsəd qoyan intellektual elita, o cümlədən, bu birlik uğrunda çalışan xalq kütlələri də həmişə olub. Oxumağa davam et
MÜNDƏRİCAT
Ön söz yerinə. Ramiz Rövşən: “Mümkünsüz qayıdış”ın əzabı
Birinci esse. On yeddi
İkinci esse. Heyva qoxulu zirzəmi
Üçüncü esse. Çəpər
Dördüncü esse. Xilaskar ölüm marşı
Beşinci esse. Ağ gecənin yuxusu
Altıncı esse. Vaxt olmayan yer
Yeddinci esse. Novruz sabahının pəncərəsi
Səkkizinci esse. Yusif üzlü kitablar
Doqquzuncu esse. Rəngsiz kino
Onuncu esse. Azan oxuyan göyərçin
On birinci esse. Hökumətə məhkumlar
On ikinci esse. Sümük abidə
On üçüncü esse. Toz adamlar
On dördüncü esse. Sağ qalan ləpirlər
On beşinci esse. Xəyal memarı
Son söz yerinə. Rafiq Əliyev: “Qiyamətə qalmış 4 dəqiqə”
“Ruhlar şəhəri” kitabını buradan yüklə
Ayaz Salayev: “Hakimiyyət strukturları qarşısında kinonun problemlərini qaldırmaq dəlinin yadına daş salmaq kimi bir şeydir” Oxumağa davam et
Norveçin Azərbaycandakı səfiri Steynar Gil 1943-cü ildə Osloda müəllim ailəsində doğulub və ilk təhsilini burada alıb. Oslo Universitetində rus dilini öyrənib. Universitetdə rus dili və rus ədəbiyyatından dərs deyib. Bir müddət Sankt-Peterburqda təcrübə mübadiləsi keçib. Sonra Xarici İşlər Nazirliyində işə qəbul olunub və artıq 20 ildir bu sistemdə çalışır. 1988-1990-cı illərdə Polşada, sonrakı iki ili SSRİ və Rusiyada işləyib. 1996-1999-cu illərdə Rusiyada Norveç səfirinin müavini olub. 2002-ci ilin yanvarından Norveçin Azərbaycandakı səfiridir. Evlidir. İki övladı var.
Onun ötən il Azərbaycanda keçirilən prezident seçkilərindən sonra tutduğu mövqeyi ölkə mətbuatı sensasiya adlandırsa da, özü bunu adi hal – vicdanın diktəsi hesab edir. Steynar Gil həmin günlər baş vermiş zorakılıq hadisələrində bizim əksər ziyalılarımızdan fərqli olaraq, döyülmüş və məğlub edilmişlərin yanında durmaq qərarına gəldi. Buna görə onu qınayanlar, hətta təhqir edənlər də tapıldı. Bütün bu qınaqlara, təhqirlərə baxmayaraq, Steynar Gilin xalqımıza olan münasibəti birmənalıdır: “demokratiyaya layiq xalq”.
Bu müsahibədə mən özüm keçən il Azərbaycanda keçirilən prezident seçkisi mövzusuna qəsdən toxunmadım. Onsuz da bu mövzu haqda çox söz deyilib, çox fikir səslənib, müxtəlif mövqelər ortaya qoyulub. Elə müsahibimizin də bu məsələylə bağlı tutduğu mövqe hamıya məlumdur. Odur ki, Norveç səfiriylə bu müsahibəmdə onun bizi maraqlandıran digər məsələlərlə bağlı fikirlərini öyrənməyə çalışmışam.
– Cənab səfir, hansı mühitdə böyümüsünüz; ailə, adamlar, cəmiyyət baxımından deyirəm…
– Valideynlərimin hər ikisi məktəbdə müəllim işləyib. Hamı kimi adi həyat yaşamışam, sadə ziyalı ailəsində böyümüşəm. Oxumağa davam et
Vahid Qazinin bloqu 